ولادت حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف  را همچون ولادت حضرت موسی قرار داده است.زمانی که به دنیا آمدند سجده کردند و شهادت به وحدانیت خدا و رسالت نبی اکرم (ص) دادند و پس از شهادت به امامت همه امامان وقتی حضرت صاحب را به پدر بزرگوارشان دادند و حضرت امام حسن عسگری علیه السلام از امام زمان خواستند که به قدت الهی سخن بگوید حضرت آیه پنجم و ششم سوره قصص را تلاوت فرمودند و نرید ان نمن علی الذین استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین)(و نمکن لهم فی الارض و نری فرعون و همن و جنود هما منهمن ما کانو  یحذرون)

   روزی امام صادق، علیه‌السلام، یکی از اصحاب را مشاهده نمودند که از طول غیبت حضرت ولی‌عصر، عجّل‌الله تعالی‌فرجه‌الشریف، دچار شگفتی شده است. به همین مناسبت چنین فرمودند :
خدای تبارک و تعالی سه ویژگی از سه تن از پیامبران را در قائم ما جاری ساخته است: ولادت او را همچون ولادت حضرت موسی قرار داده است. غیبت او را همانند غیبت حضرت عیسی مقرر فرموده است. عمر طولانی او را چون عمر حضرت نوح قرار داده است. آنگاه به بنده صالح خود -حضرت خضر- عمر طولانی داده تا دلیل عمر او باشد.

بشنو از نی چون حکایت می کند                  شیعه را از خون روایت می کند

شیعه یعنی شرح منظوم طلب                     از مجاز و کوفه تا شام و حلب

شیعه یعنی یک بیابان بی کسی                شیعه یعنی غربت صد ساله بی دلواپسی

 شیعه یعنی یک بیابان بی کسی                شیعه یعنی هجرت از من تا به او

شیعه یعنی دست بیعت با غدیر                  بارش ابر کرامت بر کویر

شیعه یعنی عدل،احسان و وقار                  شیعه یعنی انحنای ذوالفقار

شیعه یعنی وعده ای از نان جو                  کشته صد آئینه تا فصل درو

شیعه یعنی تندر آتش فروز                        شیعه یعنی زاهد شب شیر روز

شیعه یعنی شیر یعنی شیر مرد                 شیعه یعنی تیغ عریان در نبرد

شیعه یعنی تیغ تیز مو شکاف                   شیعه یعنی ذوالفقار بی غلاف

شیعه یعنی عشق بازی با خدا                  یک نیستان تک نوازی با خدا

شیعه یعنی سابقون السابقون                شیعه یعنی یک تپش عصیان و خون

شیعه باید آب ها را گل کند                      خط سوم را به خون کامل کند

خط سوم خط سرخ انبیاست                    کربلا بارزترین منظور ماست

شیعه یعنی هست خطی بر جنون            شیعه طوفان می کند در کاف و نون

شیعه یعنی تشنۀ جام بلا                        شیعه گی یعنی قیام کربلا

شیعه یعنی بازتاب آسمان                        بر سر نی جلوۀ رنگین کمان

شیعه یعنی انتزاج نارو نور                       شیعه یعنی راس خونین بر تنور

شیعه یعنی هفت وادی اضطراب               شیعه یعنی تشنگی در شط آب

شیعه یعنی شوق یعنی انتظار                  صاحب آئینه تا صبح بهار

شیعه یعنی مالک پا در رکاب                   تا که خورشید افکند از رخ نقاب

شیعه یعنی دعبل چشم انتظار                تا کشید بر دوش خود چهل سال دار

شیعه یعنی میثم و دار خروج                     شیعه یعنی زید هنگام خروج

شین شیعه شین شوق است وشهود         (یا) نشان یا علی دریای جود

عین هم تمهید ذکر یا علی ست               های شیعه های (هو) ذکر علی ست

شیعه باید هم چو اشعار کمیت                سر نهد بر خاک پای اهل بیت



                                                    *قطعه شعری از مرحوم آغاسی*

اَللّهُمَّ صَلَّ عَلی عَلیِ بنِ مُوسَی الرِّضا

الاِمامِ التَقِّیِ النَّقِی وَ حُجَّتِکَ عَلی مَن فَوقَ الاَرضِ وَمَن تَحتَ الثَّری

هرچند که سایه ها شکستند مرا        ازرشتـه خـورشیـدگسستنـــد مرا

مـرغان حـرم کشـان کشان آوردند        بـرپنجــره فــولاد تــو بستنـــدمرا

تجلی شمس الشموس ، انیس النفوس سلطان ارض طوس

و پرتو اَفشانی نگار مَه لقا ،کنزُالحَیا ،بَدر الدُّجی ، غریب الغربا، معین الضعفا

حضرت علی بن موسی الرضا (ع)

بر شوریدگان اهل ولا و منتقم آل عبا (عج) بشارت و تهنیت باد

نسیم وصل می وزد و صدای آشنا ، دلدادگان را به سوی خود می خواند « مبادا از کاروان عقب بمانید » کاروان طی مسیر می کند و جاماندگانِ از قافله عده ای می رسند و عده ای هنوز می دوند و هر کس ذکری بر لب دارد و استمداد می طلبد . ناگاه نوایی گوشِ دل را نوازش میدهد . هان ! ای بیچارگان اگر مدد می خواهید تَرنُّم زیبای « یا رضا مدد(ع) » را زمزمه کنید . در این میان ملائکه را می بینم که فوج فوج از پی قنداقه معدن جود و سخاء روان و ملکوتیان تبارک الله گویان در پی اش دوان و ناسوتیان با دیدنش عنان از دست می دهند و سماواتیان کف زنان و دست زنان به دور سرش می چرخند و بر والدینش بهترین تبریک ها را نثار می کنند

رضا جان (ع)

ای که حضورت در خراسان دلهای مشتاقان را به تپش در آورد و قلوب شیعیان را جلاءو جانهای شوریده دلان را صفا داد. مشهدت کعبه عشاق حرمت قبله زائران،سقا خانه ات زمزم عارفان ، پنجره فولادت دارالشفاء دردمندان ، کبوترانت پیام آور محبت ، پرچم سبزت بیرق مهدویَّت ، ضریح مطهرت حِصن ولایت و شاخصه امامتت رافت و غربت . ای دستگیر همه عالم ، مانده دلان را دریاب و به قافله شهدا برسان . که ما دست از ولایت بر نداریم و در رکاب سلاله پاکت آقا سید علی خامنه ای گوش به فرمان ، با یاد امام راحل (ره) و شهدا همنوا با مهدی صاحب الزمان (عج) این ندا را ترنم می کنیم:

ای آشنا با دوستیت ترکِ سر کنیم            باشد که ما زجانِ تو دفعِ خطر کنیم

در میلاد امام رضا(ع)

آرزوهاتو روی بالهای فرشته ها بذار

وتا رسیدنشون به آسمون دعا کن

صدای اجابت که به دلت رسید

منو فراموش نکن

یا علی مدد . التماس دعا

یک درد دردی است که از زخم شمشیر ابن ملجم در فرق سرش احساس می کند و درد دیگر دردی است که او را تنها در نیمه

 شبهای  خاموش به دل نخلستان های اطراف مدینه کشانده و به ناله درآورده است...

ما تنها بر دردی می گرییم که از شمشیر ابن ملجم در فرقش احساس می کند.

اما این درد علی نیست...!!!

دردی که چنان روح بزرگی را به ناله در آورده است, تنهایی است که ما آن را نمی شناسیم.

باید این درد را بشناسیم نه آن درد را , که علی درد شمشیر را احساس نمی کند و

                                            ما ...

                                                                               درد علی را احساس نمی کنیم

هر کسی دوتاست و خدا یکی بود .                                    
و یکی چگونه می توانست باشد ؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت.                            
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
اما کسی نداشت ...
و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند .
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .

و با نبودن چگونه توانستن بود ؟
و خدا بود و با او عدم بود                                                            
و عدم گوش نداشت .
حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
و حرفهایی است برای نگفتن ...
حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...
و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
درونش از آنها سرشار بود .
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟
و خدا بود و عدم .
جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
با نبودن نتوان بودن .
و خدا تنها بود .
هر کسی گمشده ای دارد .
و خدا گمشده ای داشت ...    

                         (علی شریعتی)

دکتر شریعتی میگه:

این است که بسیار بوده اند مردان محبوبی که دین را به دنیا داده اند

 و موقعی را که به نام خدا گرفته اند،به خریداران فروخته اند و از نردبان

 ایمان واخلاص مردم ،بربام قدرت بالا رفته اند و از کنج محراب به گنج

 خواجه نقاب زده اند ویا  از قصر خاقان سر درآورده اند و ازپیش روی

 مردم زانو زده اند و سرازسجده خدا برداشته اند و در برابرخداوندان

 کمربه رکوع خم کرده اند وسربه سجود آورده اند و به هرحال بسیارند

 رجال مشهورتقوی و تقدس، علم و دین، آزادی و مردم که اندک اندک ،

 یا ناگهان به اراده آگاه خویش و یا دسیسه و اغوای پنهانکاران واطرافیان،

 راهشان را عوض کرده اند و قبله شان را تغییر داده اند و (خداحافظ ،مردم)گفته اند.

باران! این طوفان ها هنوز همه چیز را از من نگرفته اند. هنوز چیزهایی برای من مانده است. خیال نکن که آن حقیقی ترین، هیچ گاه مجال ظهور بر پست ترین وادی را خواهد یافت. گمان مبر که روزی این چشم های رهگذر، این چشم های جستجوگر قانع، توان راهیابی به آن گمشده را می یابند.

باران! کلام محبت کلامی نیست که اینقدر راحت میان کوچه و بازار بیان شود.

باران! من عزیزترن دارایی ام را جایی در انتهای قلبم پنهان کرده ام، جایی که هیچ کلمه ای به آنجا نخواهد رسید، جایی که هیچ دستی به آنجا راه نخواهد برد. دارایی ام را نگاه می دارم و هر چه طوفان، هر چه باد، هر چه موج بیاید، من چیزی از دست نخواهم داد.

آنچه ماندنیست خواهد ماند... خواهد ماند...

باران! تنها لحظات اندکی تنها ثانیه های کوتاهی، به کوتاهی تمام خوابهایی که دیدم و نیمه رهایم کردند، کوتاه تنها میان چشم های اندکی، چیزی از آن است روان خواهد شد، چیزی بی کلام، سکوتی بی کلام، در نگاه کوتاه که عابری به عابر دیگر می کرد، عابری که غریبه بود، عابری که رفت... رفت برای آن که رفتن تمام دارایی اش بود.

برای آنکه باید می رفت... غریب... غریبه... مسافر...

مرا سفر به کجا می برد؟

کجا نشان قدم ناتمام خواهد ماند؟ کجاست جای رسیدن؟

می گفت از تمامش تنها این را دوست دارم که... که...

دستانت را بیاور بالا و از آن انتهای قلبت داد بزن برای تمام روزها، برای تمام شب ها، داد بزن، داد بزن و بخواه: « اللّهم رُدّ کل غریب! »

دانی که مردان مسافر کم شکیبند

هم در زمین هم آسمان هر جا غریبند

دانی که در غربت سخن ها عاشقانه است

این فصل را عاقبت بخوان باقی فسانه است

...::*::... ...::*::... ...::*::...

(شکوفه یاس)

سرنوشت مرا خیر بنویس ، تقدیری مبارک.

تا هر چه را تو دیر می خواهی، زودتر نخواهم

و هر چه را تو زود می خواهی، دیر نخواهم .

                                                            دعای عرفه